|
Jan
Imiê, które przywêdrowa³o z ziemi izraelskiej, a po hebrajsku brzmia³o Johohanan, co znaczy: Jahwe jest ³askaw. Tak ³atwo ukochany i porzucony w piosence, z poci±giem do wierzchowca, do szabli w prawej rêce, zaledwie ma³ym ch³opcem do kolan matki siê tuli, a ju¿ wygnany, stêskniony albo zabity od kuli. Nie lubi lekkich ¿artów, zaraz ma ³zy pod powiek±, chêtnie zaje¿d¿a w go¶cinê, a ¿egnaæ mu siê nie lekko. Nie k³amie, nieraz nie pali, a ju¿ przenigdy nie pije. Rzadko pomy¶lnie siê ¿eni, a gdy siê tak zdarzy przypadkiem, to bywa naprawdê szczê¶liwy dopiero, gdy jest ju¿ dziadkiem. Jest przede wszystkim wierny sobie i swoim zasadom. Zwykle ma g³êbokie zainteresowania i sk³onno¶ci do poezji i magicznego my¶lenia. Czêsto te¿ w duszach Janów kryje siê du¿y potencja³ artystyczny i twórczy. Jan czuje siê zwi±zany ze swoj± rodzin±, krêgiem przyjació³, rodzinn± okolic± - chocia¿ w ¿adnym razie nie jest zwierzêciem stadnym. Przeciwnie, jest do¶æ odporny na wp³ywy innych ludzi, na nowinki i wszelkie mody.
|
